Nazwa buxus prawdopodobnie pochodzi od greckiego puknos co oznacza zbity, zwarty lub lity, masywny, w odniesieniu do niezwykle twardego drewna bukszpanowego, które wykorzystywane jest w stolarstwie artystycznym. W stanie naturalnym bukszpan występuje w Europie Południowej, Afryce Północnej, Azji Zachodniej, Azji Mniejszej i na Kaukazie, gdzie dorasta nawet do 8-10 m wysokości. Rośnie w poszyciu lasów liściastych, na glebach umiarkowanie wilgotnych i wapiennych, w górach do 2000 m n.p.m.
W naszych warunkach klimatycznych z powodu niezupełnej wytrzymałości na mróz tej rośliny, nadaje się do miejsc zacienionych i zacisznych. Może także rosnąć w miejscach nasłonecznionych, ale wówczas wymaga osłonięcia przed słońcem na przełomie zimy i wiosny. Jest krzewem bardzo odpornym na suszę oraz suche i zanieczyszczone powietrze miejskie. Bukszpan dobrze rośnie na glebach słabo kwaśnych, jak i zasobnych w wapń, byleby były dostatecznie żyzne i dość wilgotne. Bukszpan można rozmnażać z sadzonek pędowych, ukorzenianych od sierpnia do kwietnia pod szkłem. Można go także rozmnażać przez podział krzewów matecznych lub z odkładów w ogrodzie.
Kwitnie w kwietniu-maju, a jego kwiaty są bezpłatkowe, niepozorne, żółtawe, rożdzielnopłciowe (kwiat żeński otoczony jest kwiatami męskimi). Jest rośliną miododajną, chętnie odwiedzaną przez pszczoły. Owocem jest mała rogata torebka, w której znajdują się czarne, błyszczące nasiona.
Bukszpan jest rośliną zawsze zieloną, co oznacza, że nie gubi liści na okres spoczynku. Rośnie bardzo wolno i jest długowieczny (literatura podaje, że mo że żyć 700 lat). Uprawiany jest od czasów starożytnych. Obok cisa, był (i jest jednym z najpopularniejszych zawsze zielonych krzewów do formowania żywopłotów. Już w ogrodach barokowych często występował w formie pojedynczego elementu roślinnego strzyżonego w „zieloną rzeźbę”.